De bever is uit de kast

Na het goede nieuws van de vorige keer kon ik vol goede moed aan chemo nr. 5 beginnen. Nadat we het riedeltjes van koud, heet, ziek, zwak en misselijk weer hadden gehad op woensdag, viel de rest van de klachten heel erg mee. Donderdag kon ik ’s middags alweer een broodje hamburger op. Dus dat betekende dat ik weer aardig mezelf was. Dat was na de tegenvaller van de 4e chemo een enorme opluchting. Ik was toen wel bang dat het nu telkens een beetje zwaarder zou gaan worden. Ik denk dat de motivatie boost niet alleen psychisch, maar ook lichamelijk zijn uitwerking heeft. Laten we het hopen! Dat geeft weer extra motivatie om gemotiveerd te blijven (ja, ja, jongens, een en al motivatie).

Nu komen we toch weer aan bij het onderwerp haar. Tot nu toe was het iedere keer het bericht dat de bever nog lekker in zijn hol zat. Helaas heeft de bever zijn burcht verlaten en logeert hij op mijn hoofd. En ik moet eerlijk zeggen dat ik blij ben dat mijn haar eraf is en dat het reuze meeviel. Uiteindelijk bleek de weg er naartoe veel zwaarder te zijn dan de tondeuse pakken. De haaruitval was enorm en mijn scheiding werd steeds breder. De arts gaf aan hier ook last van te hebben, maar goed, hij is een man van middelbare leeftijd dus dan mag dat. Ik kwam vervolgens deze tegen en vond hem wel toepasselijk:

Ik zag er enorm tegenop zoals ik eerder vertelde. Mijn haar was mijn vrouwelijkheid en ik was als de dood om het eraf te halen. Eigenlijk was ik gewoon bang voor het resultaat, want ja bij een kale vrouw denk ik eerder aan sugar lee hooper dan aan sexy en vrouwelijk. En wat nou als zou blijken dat mijn achterhoofd echt niet om aan te zien is. Bij Guus hopen wij dat hij nooit kaal wordt. Hij had namelijk een voorkeurshouding als baby en dat resulteerde in een achterhoofd dat eruit zag of hij een goeie klap met de koekenpan had gehad (dit is inmiddels wel weer bijgetrokken). Maar ik moet zeggen, complimenten aan mijn ouders. Ze hebben mijn hoofd vaak genoeg gedraaid om het mooi rond te houden!

De reden dat ik er nu zelf voor heb gekozen om het af te scheren was een bezoekje aan het krijspaleis (ja, alweer). Daar zag ik een mevrouw met extreem dun haar. Mijn eerste gedachte was: zo wil ik er nooit bij zitten. Dat zette me enorm aan het denken. Ik merkte namelijk dat ik continu mijn grens aan het bijstellen was. Iedere dag dacht ik, nou het valt nog wel mee. Kan nog wel even. Terwijl ik in de tussentijd nog maar 1/3e van mijn oorspronkelijke bos over had. Als ik bij zou blijven stellen komt er dus wel een dag dat ik er ook zo bij zit. Dat was het moment dat ik de keuze maakte dat het er af zou gaan. Liever kaal dan voor schut. Ik ben gelijk sjaaltjes gaan knopen en heb mijn pruik nog even gepast. Het was goed zo. Tijd voor de tondeuse. Ik ben er toch nooit klaar voor.

Wim mocht kappertje spelen voor deze ene keer. Ik was voorbereid op een flink jankfestijn. De traanbuizen vast open, tondeuse aan en beginnen maar. Na de eerste strook droogden de tranen al snel. Viel best mee eigenlijk. Eerst de achterkant en de zijkanten eraf voor een leuke hanenkam. Toen bovenop voor de finishing touch. Eerlijk is eerlijk, het staat nog best goed ook. Niet mijn lievelingskapsel, maar ik zie er niet uit als lord Voldemort. Meevallertje!

Vanaf nu dus diverse looks.

Het viel dus achteraf allemaal heel erg mee. Had ik dit vooraf maar geweten, dan had ik me niet zo druk gemaakt. Maarja, achteraf is een koe in zijn kont kijken. Heb je niks aan. Nu kunnen we weer gaan aftellen tot het weer gaat groeien. Nog 5 weken gabberen!

P.S. Bijkomend voordeel is dat Joris ineens heel erg op mij lijkt.

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *