We zijn op de helft. Aftellen maar!

In de categorie beter laat dan nooit, hierbij weer een update. Het gaat nog altijd goed met me.

Ik ben ontzettend blij dat ik tussendoor gewoon mijn ding kan doen. Dat maakt alles een stuk makkelijker. 9 van de 10 keer denk ik ook helemaal niet aan ziek zijn en vermaak ik me thuis prima met die kleine mannen.

Eigenlijk had ik vorige week weer aan het werk gemoeten! Mijn bevallingsverlof zit er op. Helaas nog even geen comeback op het werk voor mij. Ik had bewust geen extra weken vakantie of ouderschapsverlof opgenomen omdat ik bang was dat ik me thuis helemaal kapot zou vervelen. Ik weet namelijk nog heel goed dat ik dat tijdens het verlof van Guus al heel snel deed. Of ik alsjeblieft weer mocht gaan werken, want dat thuiszitten was niets voor mij. Met die ervaring was ik ook een beetje bang voor dit verlof. Gelukkig is het heel erg meegevallen en heb ik me tot op de dag van vandaag nog niet verveeld. Zo af en toe wel eens een dagje ja, maar dat doet iedereen wel eens. Afgelopen week ben ik nog even op het werk koffie wezen drinken, oftewel iedereen  van zijn werk afhouden en gezellig ouwehoeren. Ondanks dat ik me thuis niet verveel zou ik zo weer aan het werk gaan. Als ik het kantoor binnen kom lopen zou ik zonder erg mijn computer opstarten en verdergaan waar ik gebleven was. Dat is ook wel een prettig gevoel en maakt dat ik er weer naar uit kijk om straks gewoon weer het normale leven met werk op te pakken.

Qua chemo’s merk ik dat de laatste iets zwaarder viel dan de keren daarvoor. Dit merkte ik voornamelijk aan mijn energielevel. De andere keren was ik op vrijdag echt al wel weer behoorlijk fit en kon ik prima sporten, maar als ze me afgelopen vrijdag op de crosstrainer had gezet was ik er waarschijnlijk binnen 2 minuten keihard vanaf gedonderd. Slap, futloos en zwabberbenen. Dat was het vrijdaggevoel deze keer. Zondag voelde ik me echt weer goed. We zijn met Guus even naar een indoor speeltuin geweest en dan kan ik het ook niet laten om even een rondje met die jongen mee te klimmen en klauteren. Niet heel slim om met een verminderde weerstand dwars door alle snottebellen, voetschimmels en afgekloven snoepjes te rollen in het krijspaleis, maar wel leuk.

Afgelopen woensdag stond de tussentijdse scan op de planning. Weer 1,5 uur zo stil mogelijk liggen. Even helemaal zen in een veel te kort ziekenhuisbed en met overal spontane jeuk. Uiteraard zeggen ze niets over de scan en moet ik tot dinsdag wachten op de uitslag. Ondanks dat ik vertrouwen heb in de behandeling en dat deze aanslaat, is het toch wel even spannend. In mijn achterhoofd zit toch ook een stemmetje dat zegt dat het tegen kan vallen en dat ik die optie dus ook open moet houden. Mijn gevoel is goed en ze kunnen me niet zeggen dat het helemaal niets heeft gedaan. De bulten in mijn hals zijn namelijk zo goed als weg en daarmee heeft het sowieso iets gedaan. Maar doet het ook genoeg? Natuurlijk hoop ik dat ze zeggen; het is helemaal weg, je krijgt nog 2 chemo’s om het af te leren en daarmee basta. Natuurlijk weet ik ook dat dit niet gaat gebeuren. Ik moet gewoon nog 4 chemo’s en daarna bestralingen. Dat geeft ook niet. Ik maak dit liever goed af zodat het niet meer terugkomt, dan dat ik later spijt moet hebben dat we te vroeg zijn gestopt met behandelen en dit hele circus opnieuw begint.

Ik merk ook dat ik enorm toe ben aan deze tussenstand. Inmiddels zijn we namelijk al 2 maanden aan het behandelen en heb ik geen flauw idee hoe het er voor staat. Ik heb wat nieuwe motivatie nodig om te weten waar ik dit allemaal voor doe. De tegenzin voor de chemo’s begint namelijk heel erg te groeien. Ondanks dat ik zelf denk dat ik dit kleine gebrek aan motivatie heel goed kan verbergen, sprak Wim mij deze week aan op deze “chemo sleur” zoals hij het noemde. Hij kent me tenslotte ook al wat langer dan vandaag ;). Als ik dinsdag weet dat het de goede kant op gaat, heb ik ook minder moeite met het ziek worden van de chemo’s. Dan weet ik dat het even 1 stapje terug is om vervolgens 4 sprongen vooruit te gaan.

Oja, de chemo heeft het nog steeds niet van mijn haar gewonnen! Iedere dag verbaast het me weer dat er nog haar op mijn hoofd staat. Als ik zie wat er in mijn bed achterblijft en hoeveel ik er dagelijks uit kam had ik al 3x kaal moeten zijn. Maar nee, het zit nog. Dus de bever staat nog steeds ongebruikt op zijn standaard. Ik zou hem bijna voor de lol eens op doen. Bijna he. Bijna. In principe nog 6 weken te gaan voordat ik klaar ben met de chemo’s dus hij hoeft sowieso geen onderhoudsbeurt meer (kan ik weer nieuwe schoenen kopen van die besparing). Ik duim dat hij ongebruikt zijn doos weer in gaat.

Na de uitslag van de scan zal ik jullie uiteraard weer op de hoogte brengen!

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *