Bijna op de helft!

De afgelopen 2 weken heb ik me gelukkig weer prima gevoeld. De eerste week na de chemo merk ik wel dat ik snel moe ben en een schoonheidsslaapje nodig heb. Nu hebben die kleine mannen van mij de gave om vooral niet te slapen als de ander slaapt. Gelukkig heb ik hele lieve ouders en schoonouders die dan eventjes op komen passen. De tweede week voel ik me kiplekker en voel ik regelmatig mijn nek even na of ik nog steeds geen last heb van hypochondrie. Helaas zit het nog steeds niet tussen mijn oren. Alhoewel, als je de lijn trekt van mijn middenrif tot mijn oren, zit het dus wel een soort van tussen mijn oren.

De vorige keer heb ik jullie gevraagd welke bever binnenkort mijn hoofd mag bedekken. Hierbij het verlossende antwoord: het is de donkerste. Deze gaf mij het meeste kleur in mijn gezicht ondanks dat ik blond ben van mijzelf. Aangezien de kleur in mijn gezicht op den duur wel wat minder zal worden was dit de beste keuze. Al heb ik inmiddels ook een goede zelfbruiner aangeschaft om het ergste wit weg te werken.

Het moment dat het bevertje nodig wordt komt nu wel snel dichtbij. De vorige keer schreef ik dat de chemo zich nog niet aan mijn haar had vergrepen. Stiekem had ik nog een miniscuul beetje hoop dat ik een uitzondering op de regel zou zijn, ook al wist ik dat ik mezelf daarmee voor zat te liegen. Inmiddels valt het flink uit. Met iedere borstelbeurt haal ik er een bos uit die ik normaal in een week zou verzamelen. Ik had al wel vernomen dat die haaruitval snel zou irriteren, maar dat het zo irritant is had ik niet verwacht. O-ve-ral ligt haar. Zo veel dat ik van het haar dat aan mijn sokken blijft plakken best een extra pruik kan maken. Het verbaast mij dan ook dat er ook nog behoorlijk wat op mijn hoofd zit.

Ondanks de irritatie ben ik nog niet toe aan de tondeuse. Daarom ben ik nog even langs de kapper gegaan om een lekker kort pittig kapsel aan te laten meten. Nog even getwijfeld over paarse en blauwe highlights, maar volgens de kortpittige huisvrouwencode mag dit pas als je naar de huishoudbeurs gaat. Hierbij het resultaat:

Afgelopen woensdag was het tijd voor de derde cocktail. Deze keer was mijn vader gezellig mee. Ik was al om half 9 aan de beurt en dan is het nog heerlijk rustig op de dagbehandeling. Het duurde wat langer voor ik aangesloten kon worden omdat ze in de apotheek nog niet klaar waren met het mixen van de cocktail. Normaal was het motto “als er maar genoeg alcohol in zit”, maar in dit geval ben ik vrij kritisch op de cocktails en moeten ze maar lekker de tijd nemen.

Eenmaal aangesloten was het clipje van de zoutoplossing niet helemaal goed dicht. Daardoor kon er wat chemo in de zoutoplossing lopen. Was verder geen probleem, maar leverde wel een half uurtje vertraging op. De hele zak met zoutoplossing (eigenlijk gewoon vocht) moest er nog in, om zeker te weten dat ik alle chemovitamientjes binnen zou krijgen. Het kost wat tijd, maar leverde volgens de verpleegkundige wel een kleinere kater op. Door het extra vocht zou ik waarschijnlijk minder misselijk zijn. En ze had gelijk. Doe mij voortaan maar een litertje extra vocht. Ik blijf nog wel even zitten hoor.

Thuis weer snel mijn bed ingedoken. Toen de koude rillingen en de opvliegers weer wat afgezwakt waren kreeg ik even een dipje. Hierover schreef ik het volgende bij een foto op mijn instagram.

“Het blijft bizar om “gezond” het ziekenhuis in te gaan en te weten dat je 2 uur later als een ziek vogeltje in bed ligt te rillen.


Deze chemodagen zijn KUT in hoofdletters en met duizend uitroeptekens. 
Nog 5 te gaan. En wat zijn nou 5 dagen op een (hopelijk nog heel lang) mensenleven? Nou, 5 hele lange klote dagen. 


I know, eigenlijk niks. Maar om positief te kunnen blijven, moet ook ik toegeven aan baalmomenten. Soms zou het best fijn zijn om een robot te zijn. Maarja robots hebben verder een bijzonder saai en liefdeloos leven. Ik alles behalve. Dus laat dat robotleven maar zitten. Ik verzuip me zo nu en dan eens een paar uurtjes in zelfmedelijden. Moet kunnen.”

Even lekker een potje janken en daarna de draad weer oppakken. Donderdag ging het alweer redelijk en vandaag (vrijdag) voel ik me weer prima. Ze hebben gelukkig overal sportclubjes voor dus ik ben net wezen sporten bij de onco fit. Een uurtje onder begeleiding van een fysio sporten met lotgenoten. De spierpijn zal morgen wel aanwezig zijn ben ik bang. Ik heb als doel gesteld dat ik aan het eind van de rit naast dat ik weer gezond ben, ook een sixpack en de billen van kim kardashian heb gekweekt. Dat van die buik en billen is een grapje, want ik ben net speciaal omgereden om “toevallig” de subway tegen te komen en een dik vet broodje te halen. 

Dat was het weer voor vandaag! Tot snel.

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *