De 2e ronde

Ik had nooit verwacht dat ik me na de 1e chemo zo snel weer goed zou voelen. Zoals ik had geschreven was ik de eerste dag wat grieperig en de 2e dag een beetje gaar. De 3e dag gingen de kinderen naar mijn schoonouders en kon Wim weer gaan werken aangezien ik al prima voor mezelf kon zorgen. Nog niet helemaal fit, maar aardig op de goede weg. Daarna heb ik helemaal geen last meer gehad en voelde ik me als vanouds. Was dat even een meevaller! Ik had er stiekem wel op gehoopt, maar nooit verwacht dat het ook echt mee zou kunnen vallen (even afkloppen). 

De eerste dag zijn de bulten (tumoren vind ik zo naar klinken) in mijn hals ook al een heel stuk kleiner geworden. De arts had wel gezegd dat het snel kon gaan, maar dat ze binnen een paar uur al zouden slinken had ik niet verwacht. Aan de ene kant heel erg fijn dat zo zo snel verdwijnen aangezien dit toch een teken is dat de chemo zijn werk doet. Aan de andere kant was het ook mijn reality check. Als ik dan toch even ging twijfelen of het hele gedoe wel echt waar was, dan zorgden deze bulten er wel voor dat ik weer met beide benen op de grond kwam. 

Een kleine overwinning voor mij is dat de chemo al wel die lelijke bulten aanpakt, maar zich nog niet heeft vergrepen aan mijn haar. Dat is toch wel even een dingetje. Toen ik net hoorde dat het kanker was, was ik alleen maar bang om veel te jong dood te gaan. Dan geef je alles om te blijven leven. Wil je een been? hier, neem ze allebei maar. Een arm? zelfde verhaal. Maar toen duidelijk werd dat er een hele grote kans was dat ik dit gewoon ging overleven, kon ik me weer druk maken om de kleine dingen. 

Een van die kleine dingen is het verliezen van mijn haar. Dit kleine ding, werd ineens toch wel een groot ding. Dan ben ik straks naast ziek ook nog kaal. Daarmee ben je ook gelijk zichtbaar ziek voor de buitenwereld en daarnaast vind ik het een enorme inbreuk op mijn vrouwelijkheid. Ik heb mijn haar een tijdje kort gehad en wat een spijt heb ik daarvan gehad. Ik voelde me ’s morgens zonder make-up toen net een jongetje. En toen had ik gewoon nog haar. Straks ben ik echt biljartbalkaal. Ik had verdorie net mijn haar lang laten groeien voor onze bruiloft. 

Wie van de drie?

Van de gedachte dat mijn haar eraan ging werd ik zo ontzettend verdrietig. Ik kon vooraf al huilen als ik dacht aan het moment dat de tondeuse erover ging. Vorige week sprak ik een jonge vrouw die ook hodgkin heeft gehad. We hadden het over kaal worden en zij vertelde dat ze er maar iets leuks van had geprobeerd te maken. Het was wel verdrietig, maar samen met haar man heeft ze zichzelf de gekste kapsels aangemeten voordat alles eraf ging. Ze hebben er ontzettend lol om gehad. Dit heeft mij in laten zien dat het allemaal zo zwaar niet hoeft te zijn en sinds dit gesprek kijk ik er ook niet meer zo tegenop. Het groeit toch weer terug en in de tussentijd scheelt het shampoo, scheermesjes en ’s morgens heel veel tijd. De pruik staat al te wachten en ik heb al wat sjaaltjes om hoofddoekjes mee te knopen. Die speciale chemomutsjes vind ik alles behalve modieus (behalve als je 60+ bent, niet van make-up houdt en graag wijde tenten met geitenwollensokken draagt), dus ik heb me voorgenomen om die kale kop gewoon te rocken met hippe hoofddoekjes en een dooie bever. Voorlopig geniet ik nog even lekker van mijn eigen haar. 

Dinsdag moest ik nog even langs de arts. Hij wilde graag weten hoe de eerste chemo was gegaan en eventuele vragen doornemen. De enige vraag die ik had was of de reactie op de eerste chemo een voorspelling was voor de rest van het traject. Zelf dacht ik van niet. Het is tenslotte klap op klap en je zal telkens weer een stapje terug zetten waardoor het herstel steeds zwaarder wordt. Tot mijn verbazing vertelde de arts dat de reactie op de eerste chemo een goede voorspellende waarde is voor mijn reactie op alle volgende chemo’s. Hij legde uit dat ik qua dosering en middelen telkens hetzelfde krijg, dus redelijk hetzelfde kan verwachten. Al kan het zijn dat ik door mijn verlaagde weerstand wel sneller een griepje te pakken heb waardoor ik dan wel langer ziek ben. 

Genoeg tijd voor selfies!

Gisteren was het tijd voor de 2e chemo. Deze keer ging mijn moeder gezellig mee. Het duurde allemaal iets langer want het was druk op de dagbehandeling. Nu maakte dat niet zo uit want we hadden het prima naar ons zin. Opvallend wel dat de buurmannen met oortjes in ging zitten. Teveel vrouwengeklets denk ik. 

Na bijna 3 uur konden we weer naar huis. Daar was het weer wachten op de eerste verschijnselen. Als eerste kwam de enorme vermoeidheid, daarna werd ik best wel misselijk en kreeg ik het koud. De misselijkheid was erger dan de vorige keer, maar daar had ik nog extra pillen voor. Die heb ik dus maar gepakt om vervolgens lekker mijn bed in te duiken. Vandaag voelde ik me al een stuk beter. Nog wel gaar, maar niet meer zo misselijk gelukkig. Alsof je een flinke kater hebt, maar dan zonder de hoofdpijn en trek in ongezond eten. Ik hoop morgen weer wat minder gaar te zijn zodat ik het gewone leven weer op kan pakken en ik weer kan zeggen dat het gewoon goed met me gaat. 

Keep you posted! 

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *