1 down, 7 to go!

Zo! de eerste chemo zit er in.

16 januari mocht ik mij melden op de dagbehandeling voor de eerste kuur. Uiteraard waren we weer veel te vroeg, maar ik hou gewoon niet van te laat komen of moeten haasten. Na een korte rondleiding kon ik een stoel of bed uitzoeken om mijn eerste shot te ontvangen.

Gelukkig hoeven ze niet te prikken aangezien ik vorige week al een centraal infuus heb gekregen. Dit is een buisje dat via mijn bovenarm is ingebracht en uitkomt in een grote ader bij mijn hart. Dit kan de hele behandeling blijven zitten waardoor ze me niet meer hoeven te prikken voor het toedienen van de chemo of voor de afname van bloed. Dit is dus mijn beste vriend voor de komende maanden aangezien prikken altijd een heel avontuur is (oh even de andere arm kijken, tja ook niet echt iets, toch maar weer terug naar de andere, nou ik hoop dat hij raak is).

Ik ben aan het raam gaan zitten, maar kom tot de conclusie dat ik dat voor het uitzicht niet hoef te doen. Wat mij ook opvalt is dat ik de gemiddelde leeftijd op de afdeling drastisch omlaag trek. Nu ben ik wel gewend om altijd de jongste te zijn, tot dusver niets nieuws.

Mijn koffertje met de ABVD kuur wordt gebracht. Iedere letter staat voor een goedje namelijk: Adriamycine, Bleomycine, Vinblastine en Dacarbazine. Eigenlijk is het gewoon een afkorting voor chemische teringzooi. Het ene kan het daglicht niet verdragen, van het andere ga je rood plassen en wordt je kaal en van nog een andere schieten je aderen in de kramp. Dan hebben we het nog niet eens over de mogelijke bijwerkingen gehad. Als ik dat uit moet gaan typen dan ben ik voorlopig nog niet klaar. Ik hou me dan ook vast aan het woordje mogelijke en hoop dat ik achteraf kan zeggen dat het gelukkig wel meeviel.

Het inlopen van de chemo duurt ongeveer 2 uur. Het wordt in die 2 uur steeds drukker op de afdeling. Op een gegeven moment zijn alle stoelen bezet en worden de stoelen die leeg komen direct weer gevuld. Dit gaat gewoon 5 werkdagen in de week op dit tempo door. Onvoorstelbaar hoeveel mensen er dan moeten komen om de kanker te verslaan. 

Na ongeveer 2,5 uur mogen we weer naar huis. Ik heb niets gevoeld van het inlopen van de chemo en het voelt raar om nog steeds fit het ziekenhuis te verlaten. Ik had verwacht veel sneller iets te voelen omdat het direct in je bloed terecht komt. Het is een vreemde situatie om te weten dat je je ziek moet gaan voelen, maar je weet alleen niet precies wanneer en wat je gaat voelen.

Om een uur of 1 ’s middags krijg ik het enorm koud en begin te klappertanden. Zou dit spanning zijn of begint het te werken? Ik krijg het maar niet warm ondanks de 2 dekens dus ik denk dat dit het begin is. Vervolgens krijg ik het heel warm. Eigenlijk voelt het als een gewoon griepje met koorts. Vervolgens komt er een enorme vermoeidheid om de hoek kijken en kan ik mijn ogen gewoon niet open houden. Na een dutje op de bank voel ik me nog steeds wel grieperig, maar is de vermoeidheid minder. Mijn ouders komen de jongens thuisbrengen en even kijken hoe het gaat. Het gaat eigenlijk wel prima, maar ik ben bang dat de man met de hamer nog moet komen. Op tijd naar bed en hopen dat morgen ook meevalt.

Na een goede nacht sta ik eigenlijk wel vrij goed op. Voel me niet helemaal fit, maar ook niet meer zo grieperig als gisteren. Ik merk wel dat het tijd wordt voor de nodige anti-misselijkheidsmedicijnen die ik voorgeschreven heb gekregen.

Tot nu toe valt het nog niet tegen, maar ik wil niet te vroeg juichen. We doen gewoon lekker rustig aan en hopelijk wordt het niet erger. Deze 1,5 dag hebben we in ieder geval alvast goed doorgebracht. Een goed begin is het halve werk denk ik dan maar!

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *