Even bijpraten

Ja hoor lieve mensen, ik leef nog! De inspiratie was ver te zoeken dus het was hier een beetje stil. Maar hey, we zijn er weer!

Hoe is het nu? Goed!

Zo, klaar.

Nee hoor, ik zal jullie even bijpraten. De laatste tijd wordt het leven steeds weer wat normaler. Ik ben niet meer zo bezig met het kankergedoe en mijn omgeving ook steeds minder merk ik. De vraag hoe is het wordt weer gedachteloos gesteld en ik merk dat ik dat heel erg prettig vind. Ik ben weer gewoon Sanne en niet Sanne met kanker waar mensen rekening mee houden. Zo raakt het op de achtergrond en praat je er gewoon niet meer zoveel over. En dat is goed.

Het helpt ook dat ik weer lekker mijn volledige uren werk en daarmee mijn oude weekritme weer terug hebben. “Volledige uren? Wow dat is snel” hoor ik regelmatig. Nou mensen, mijn volledige werkweek bestaat maar uit 24 uur hoor. Ik ben nog altijd meer dagen vrij dan dat ik aan het werk ben. Dus de balans tussen werk en prive is dik in orde. Plus ik heb mijn uren rustig opgebouwd in overleg met de bedrijfsarts.

Maar als ik heel eerlijk ben, aan die eerste volledige dag leek geen eind te komen. Het verschil tussen 6 uur of 8 uur per dag werken was toch groter dan ik had verwacht. Het is maar 2 uurtjes erbij. Maar als je tot 4 uur moet werken in plaats van 2 uur, dan duurt de middag ineens lang. Daarbij is het op de terugreis ook weer druk op de weg, dus al met al kost het toch best wel wat extra energie. Dat was wel een kleine tegenvaller, want ook dit dacht ik wel weer gewoon ff te doen. Ach he, blijkt weer dat ik ook maar gewoon een mens ben. En na 2 weken was het ook weer heel normaal en voelde het alsof het nooit anders geweest is. Het is fijn om gewoon weer volledig te werken. Mijn oude leventje is weer in ere herstelt.

Het oude leventje heeft ook wat toevoegingen gekregen. Een daarvan is de 3 maandelijkse controle. Deze keer mocht ik voor het eerst op controle bij de radiotherapeut in het Erasmus MC. De arts van het Albert Schweitzer had gezegd dat ik vanzelf een uitnodiging zou krijgen. 3 keer raden, mooi niet dus! Februari was de controlemaand. Half januari, nog geen bericht. Eind januari, nog geen bericht. Dan maar even bellen. O ja mevrouw, ik zie dat u een afspraak heeft op 6 februari…. 2018. Ja, Ja, geen controletraject opgestart dus ik kon wachten tot sint juttemus, maar een afspraak was er nooit gekomen. Lang leve de assertieve patient. Na overleg met de arts toch een controleafspraak kunnen scoren.

Uitnodiging in de bus, maar geen formulier voor bloedafname. Bijzonder wel, aangezien dat 1 van de 3 controlepunten is. Ik was al niet heel erg overtuigd van de manier van controleren, maar dit kwam het vertrouwen niet ten goede. Uitvragen van symptomen is mijns inzien niet echt controle. Als er iets zou zijn hang ik echt wel aan de bel hoor. Daarbij het feit dat ik om half 9 ’s morgens in hartje Rotterdam moest staan. Nee, ik was niet echt overtuigd van het nut van deze controle. Moest ik nu wel al die moeite doen voor deze wassen neus?

Laten we maar gewoon gaan. Bij het Erasmus moet je een dagkaart uitdraaien, misschien staat daar nog wat op. En als het me niet bevalt kan ik gelijk vertellen dat ze me weer uit het controletraject kunnen gooien. Dan ga ik wel iedere 3 maanden naar het Albert Schweitzer. Stukken dichterbij ook.

Maar voor nu, op naar Rotterdam. Mijn eerste vraag was uiteraard: waarom hoef ik geen bloed te prikken? Dat hoefde maar 1x in het half jaar, want de bloedwaarden zijn de traagst reagerende waarden. Hmm, nouja weet je, ze hebben er voor geleerd dus een beetje vertrouwen dan maar. Verder was de controle prima. Alles was weer in orde, dus mijn proeftijd is weer met 3 maanden verlengt!

De volgende keer zal ik jullie niet zo lang in spanning houden hoor. Ik ben wel benieuwd of de controle in mei überhaupt doorgaat met alle corona perikelen. Ik hoop natuurlijk dat het snel afneemt en dat de zorg weer minder belast wordt. Hoop doet leven, dus we houden er dus maar een beetje wishfull thinking in.

Enne, als deze halve (misschien binnenkort wel hele) quarantaine nog lang duurt, schrijf ik misschien nog een stukje tussendoor. Aangezien ik nog altijd in mijn bio heb staan “Daarnaast zul je hier ook steeds meer lezen over andere dingen die mij bezig houden. Bijvoorbeeld de kinderen, eten, interieur etc”. Gevalletje van mission failed. Keihard. Ik laat me daarin teveel tegenhouden met de gedachte who cares? Wie zit er te wachten op mijn amateuristisch in elkaar geflanste maaltijden of gebakjes die rijp zijn voor een nailed it meme. Maar hee, even terug naar de basis. Wat had ik ook al weer geleerd van dit hele gedoe. Oja, doe vooral wat je leuk vind!

Dus lieve mensen. Ook al schrijf ik het voor anderhalve man en een paardenkop, als ik het leuk vind om over te schrijven ga ik dat lekker doen. Jullie horen van me! En als je niets van me hoort, herinner me dan even aan dit goede voornemen.

Quarantainse!

Liefs, Sanne

You may also like

2 reacties

  1. Hoi Sanne!

    Ik dacht, toch maar even wel een berichtje sturen. Want ik kijk regelmatig op je blog of er weer een nieuw bericht is hoor!
    Ik ben ook heel benieuwd hoe het met je kapsel is!
    Bij mij is het nu eindelijk weer zodanig dat ‘de bever’ weer in de kast ligt! Wel binnenkort graag naar de kapper 😉

    Groetjes Marie-Louise

    1. Hoi Marie-Louise,

      Wat leuk dat je regelmatig kijkt. Ik zal proberen wat regelmatiger te schrijven haha. Er komt een haarupdate aan hoor! Waarschijnlijk deze week weer.

      Groetjes Sanne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *