Een jaar later

Gisteren een jaar geleden, op 21 december 2018, begon ik toen nog nietsvermoedend aan mijn reis door kankerland. Dit was de dag dat ik onder lichte dwang maar een afspraak maakte met de huisarts, want die gekke bulten in mijn nek waren toch wel erg groot. Google had ons al wel gewaarschuwd. Lymfeklierkanker kwam namelijk als nummer 1 tevoorschijn in de zoekresultaten. Maar tjsa, als je op google zoekt op de symptomen van je snotneus kun je ook maar beter je uitvaartpolis er bij pakken.

De huisarts vond het indrukwekkend en daar gingen we. Hup de medische molen in. Als ik terug denk aan vorig jaar kan ik me alles nog zo goed voor de geest halen. Hoe we naar Sliedrecht moesten voor de eerste punctie en echo en hoe we eigenlijk wel gerustgesteld naar huis gingen. De volgende dag toch nog even een bezoek aan de huisarts vanwege benauwdheid. En daar was de eerste bom: ik ben bang dat het kwaadaardig is. Shit! Het scenario dat we zo hard probeerden weg te denken werd ineens vol in mijn gezicht geduwd. Blijkbaar had de huisarts al spoed achter de uitslagen van de punctie gezet en vanwege de benauwdheid kon ik linea recta naar de spoedeisende hulp. Want het moest en zou die dag uitgezocht gaan worden. Al deze gebeurtenissen staan op mijn netvlies gebrand. Hoe alles eruit zag, de geur, het gevoel. Het is een zeer levendige herinnering kan ik je vertellen.

En ondanks dat de herinneringen levendig zijn, heb ik er geen vervelend gevoel bij. Het was natuurlijk super kut, dat staat buiten kijf. Maar als ik eraan denk voelt het wel gewoon oké. Het is nu eenmaal gebeurd en hoort bij mij. Ik word er niet boos of verdrietig van. Wel denk ik er veel aan deze maand. Aan het feit dat ons vorig jaar zo’n heftige tijd stond te wachten. Nog onduidelijk hoelang het zou duren en wat het ons zou brengen. Met de hoop dat alle narigheid maar snel voorbij zou zijn.

Mijn gedachten gingen er voornamelijk de afgelopen 3 weken naartoe. Joris zijn verjaardag en het besef dat vorig jaar alles nog goed was en we dolgelukkig op onze roze wolk zweefden. Niet wetende dat er zwarte donderwolken aankwamen om ons van die roze wolk te knikkeren. Ik werd er een beetje onrustig van en voelde een soort van weemoed. Weet je nog toen, toen we nog geen echte zorgen kenden.

Gelukkig was dit maar van korte duur en werd de weemoed weer overruled door mijn nuchtere ik. Want hee, we kunnen wel blijven dromen over dat oh zo zorgeloze leventje, maar shit happens en ondertussen begint het ook best wel weer op dat oude vertrouwde leven te lijken.

Het voelde destijds alsof we een eindeloos durend jaar in zouden gaan, maar ik kan zeggen dat de tijd voorbij gevlogen is. Het is zo snel gegaan dat het bijna lijkt alsof er niets gebeurd is. Is het tegengevallen? Nee. Is het meegevallen? ook niet. Ja, binnen de omstandigheden is het allemaal soepeltjes verlopen. Maar ik heb nog niemand op de dagbehandeling oncologie horen zeggen, joh dit is nou toch eens een lekkere meevaller! Dit is echt mijn jaar.

Dankbaar ben ik dat ik er zo goed doorheen gekomen ben. Dat ik er nog ben. Dat ik kan zeggen dat de kanker verleden tijd is. Dat de kinderen er weinig tot niks van meegekregen hebben. Dat ik ze het hele jaar de aandacht heb kunnen geven die ze verdienen. Dat we weer trouwplannen kunnen maken, dat we, dat we. Ik kan nog honderdduizend dingen bedenken om dankbaar voor te zijn. Net als voor het feit dat ik me weer steeds meer druk kan maken om kleine dingen. De kat die met schijt aan zijn poten het hele huis doorbanjert. Files vanwege onnodig linksrijdende bejaarden. Wat we ’s avonds nu weer moeten eten. etc. etc.

Dus zo zijn we weer onderweg naar het gewone leven. Wat ervaringen rijker en wat lessen geleerd.

De belangrijkste les is denk ik toch wel dat je moet doen waar jij blij van wordt. Je weet nooit of morgen er is en wat het je brengt. Dus doe wat je gelukkig maakt en heb schijt aan wat anderen daarvan denken. Het is zo jammer als je spijt moet hebben van de dingen die je niet hebt gedaan en heel graag had willen doen.

Dus lieve mensen, maak van iedere dag een feestdag!

Liefs, Sanne

You may also like

1 reactie

  1. Lekker geschreven weer Sanne! Hier kunnen we met z’n allen lering uit trekken. Ik probeer het dagelijks, soms lukt het, heel vaak ook niet. Maar hee, we zijn allemaal gewoon maar mens. Hele fijn dagen en geniet, geniet, geniet! Liefs, Sigrid

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *