De 1e controle

Inmiddels ben ik alweer 3 maanden “schoon”. Daarmee was het tijd voor de 1e controle bij de hematoloog.

Ik had verwacht dat ik ontzettend zenuwachtig zou zijn. Dat de controle weer een moment was waarin je met je neus op de feiten wordt gedrukt terwijl je graag verder wilt. Een moment van twijfel, want destijds voelde ik me ook prima en was dat het totaal niet. Maar eerlijk? Ik ben nog geen seconde zenuwachtig geweest.

Misschien kwam het omdat ik aan de controle twijfelde. Er was mij verteld dat de controle bestond uit bloedprikken, symptomen checken en de lymfklieren voelen. De laatste keer werd nog verteld dat de waarden die uit bloed te halen zijn pas erg laat reageren. Dus dat vond ik niet echt betrouwbaar om een deel van de controle op te baseren. Symptomen checken is iets dat je zelf eigenlijk standaard doet. Wanneer ik ’s nachts ineens begin te zweten dan trek ik echt wel aan de bel hoor. En tsja. de klieren navoelen. Knappe dokter die de lymfeklieren achter mijn borstbeen kan voelen. Dus ik stond vrij sceptisch tegenover de controle.

Dit heb ik ook voorgelegd aan de arts, want hoe kan hij nu zeggen dat alles prima is of niet, terwijl het mijns inzien dus totaal niet te checken is op deze manier. Het antwoord was heel simpel. Garanties bestaan niet in het leven. Maar ook op deze manier komen ze er echt wel achter als het weer mis zou zijn. Het is namelijk geen optie om iedere keer een scan te maken. Dat is nog ongezonder dan iets later ontdekken dat hodgkin terug is. De grootste kans is namelijk dat het lekker wegblijft en dat al die scans voor niks zouden zijn.

Met deze verklaring heb ik vrede. Het klinkt ook wel logisch. En de vorige keer wist ik ook niet hoe lang ik eigenlijk al ziek was. Dus we gaan er daarin maar vanuit dat ik bij de grootste groep zit waar het dus niet meer terugkomt.

Een andere reden dat ik niet zenuwachtig ben geweest is misschien dat ik toch voldoende vertrouwen heb dat het goed is. Tijdens de behandelingen had ik het gevoel dat ik er wel erg makkelijk vanaf kwam omdat ik me eigenlijk relatief goed voelde. Daar zat toen de twijfel. Want hoe kon ik er zo makkelijk vanaf komen terwijl mijn lotgenoten weken in bed doorbrengen. Daar moet een addertje onder het gras zitten. Maar inmiddels kan ik het ook anders zien. Mijn lichaam is sterk genoeg om te kunnen functioneren terwijl het daarnaast keihard aan het vechten is om de kanker te verjagen. Eigenlijk heeft mijn lichaam het wel weer goed gemaakt met me. Beetje jammer dat het daarvoor eerst een flinke naaistreek moest leveren. Maar oke oke, aan het eind van de rit heeft het ook 2 gezonde kinderen op de wereld gezet en 24 jaar naar behoren gefunctioneerd. Het was wel een naaistreek van formaat. Dus dat was eenmalig voor de komende 60 jaar ga ik dan maar even vanuit.

Maar het belangrijkste wat ik bijna zou vergeten. Het is allemaal goed! Op naar de volgende controle!

liefs, Sanne

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *