Terug van weggeweest

Zo! Daar ben ik weer. Het was even stil op de blog, maar dat had een goede reden. We hebben namelijk een heerlijke vakantie gehad.

In januari hebben we toch een vakantie geboekt ondanks dat we niet wisten hoe dit jaar er uit zou gaan zien. Maar wat ben ik blij dat we hem geboekt hebben! Gelukkig werd het geen moment van even pauze, maar werd het het moment om even lekker alles los te laten om daarna het “gewone” leven weer op te pakken. Het voelde als een soort mijlpaal. Tot de vakantie ben ik gewoon nog thuis en hoef ik me nergens zorgen om te maken en na de vakantie gaat het werkende leven weer van start.

Maar eerst vakantie! We zijn 2 weken naar Corfu geweest. Lekker all inclusive. Je weet wel, zo’n resort met buffetten, drinken in plastic bekers en heel veel roodgebakken engelsen en russen die om 10:00 uur hun eerste biertje atten. Een soort zon, zuipen, ziekenhuis met bejaarden en zonder ziekenhuis voor mij!

Dus hup, zondagochtend om 3:30 uur werden we opgehaald. Bepakt en bezakt met 2 grote koffers, 2 rolkoffers en een rugtas (alles uitpuilend, lang leve kinderen), en niet te vergeten Wim zijn ouders en zus, gingen we op pad. Normaal gesproken ben ik al een week van de leg als we moeten vliegen. Dan droom ik over terroristen en hoe ik met 2 kinderen schiphol uit moet rennen, maar wel nog even snel mijn telefoon pakken want tjsa iemand moet 112 bellen. Of over vliegtuigen die neerstorten, piloten die levensmoe zijn etc. etc. Geen rampscenario blijft bespaard.

Maar nu? niks. Geen gekke dromen, geen spanning, alleen maar heel veel zin om te gaan. Ik begreep er niks van. Maar prettig was het wel. Misschien toch een overblijfsel van het afgelopen jaar. Want waarom druk maken om dingen die het niet waard zijn om druk over te maken. Vliegen ging top. Kinderen hebben zich keurig gedragen en het hotel was dik in orde. De vakantie kon beginnen.

Wat we gedaan hebben? Zeer weinig tot he-le-maal niks. Beetje eten, drinken, zwemmen en luieren, en weer een beetje eten, en nog een snack halen, en nog een drankje, enne een klein ijsje. Normaal gesproken wil ik nog wel wat zien van de omgeving, maar verder dan Corfu stad en de busreis er naartoe zijn we niet gekomen. Niet echt behoefte aan. Het was wel prima zo. Dus wij hadden het gewoon lekker saai.

Er was 1 avond zeker niet saai, zelfs absoluut bijzonder te noemen. Het had die dag wat geregend en we zaten ’s avonds gezellig een spelletje te spelen met zijn allen op ons balkon. En ineens komt er een plasje naar beneden op de rand van ons balkon. In eerste instantie niks bijzonders denken we, want van afwatering hebben die Grieken nog geen feta gegeten. Maar toen kwam er nog iets naar beneden en dat was gek. Bleek dat de bovenbuurman het all inclusive concept niet kon handelen en dus zijn maaginhoud over het randje van zijn balkon uit stond te storten. Op ons balkon. GOOR! Heel. erg. goor. Wim en Peter op oorlogspad, wij maar begonnen met het wegspoelen met water (je rook gewoon het buffet nog dus het was zeer vers). Bij de receptie maar een schoonmaakster gaan vragen. Ze hadden dit nog nooit meegemaakt, maar ze vonden het hilarisch. De meneer in kwestie is nog even ondervraagd de volgende ochtend. Deed alsof zijn neus bloedde, i.p.v. zijn maag. Niets meer van gehoord of gezien (ook niet geroken gelukkig). Dat was zo ongeveer het spannendste van de vakantie.

Hier een aantal vakantiefoto’s om nog even in de stemming te blijven.

En nu is de vakantie voorbij en gaan we langzaam weer eens aan het werk. Volgende week donderdag is mijn eerste echte werkdag van wel 2 hele uren. Ik heb er weer zin in! Een tijdje lang vond ik het wel prima thuis, maar nu alles achter de rug is, is het toch ook wel weer fijn om aan het werk te gaan. Maar wel rustig aan. Het laatste wat ik wil is beginnen en weer een stap terug zetten omdat ik mezelf voorbij ben gelopen.

Ik ken mezelf inmiddels een beetje en ik weet zeker dat ik mezelf keihard voorbij loop als ik niet oppas. Als ik ingelogd ben en weer even terug ben in het werk denk ik gelijk weer 24 uur te kunnen gaan werken. Maar ik heb van iedereen die met kanker te maken heeft gehad gehoord dat dat het allerdomste is wat je kunt doen. Dat je het niet moet onderschatten om na zo’n lange tijd thuis weer aan het werk te gaan. Om in het ritme te komen, om je koppie er weer langere tijd bij te houden. Ik ga dus maar gewoon eens luisteren naar al deze ervaringsdeskundigen. Rustig aan opbouwen. Liever iets langzamer dan te snel. Daar heeft niemand iets aan!

Liefs, Sanne

You may also like

2 reacties

  1. Heel fijn dat je vakantie zo goed verlopen is en dat je hebt kunnen genieten van alles in de naaste omgeving om je heen.
    Succes met werken. Ik denk dat je vandaag niet aan werken toekomt omdat iedereen van het werk je wel even wil spreken, dus ook dat over je heen laten komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *