Een shout out naar jullie!

Afgelopen zaterdag hebben we de kanker uitgezwaaid op het enige echte kanker uitzwaaifeestje. Wim kwam een week of 3 geleden met het idee om een feestje te geven als afsluiting van deze periode. En ja hoor, daar verviel ik weer ik mijn oude patroon. Tja kan wel, maar weet je wat, anders dan vier ik mijn verjaardag wel groot dit jaar. Scheelt weer een keer enorme boodschappen en rotzooi. Kleine sidenote: dit is pas in november.

Ho. Stop. Wat had ik nu ook alweer geleerd van deze afgelopen periode? Oja, dat je het leven moet vieren want je weet maar nooit wanneer het voorbij is. Dus hupsakee datum prikken en uitnodigingen versturen. Boodschappen bezorgen ze tegenwoordig en stofzuigen en dweilen moet toch iedere week. Dus hoeveel moeite is het nu eigenlijk. Juist, helemaal niets tegenover de gezelligheid van een feestje.

Het was een heerlijke avond en we hebben de kanker eens even goed uitgezwaaid met z’n allen. Het weer was super dus we hebben het lekker buiten kunnen vieren. Ik wilde eigenlijk mijn masker nog ophangen met lampjes in de ogen. Lekker creepy. Maar dat vond Wim te ver gaan (kinderachtig toch?). We zijn echt overladen met cadeaus en gezelligheid. Kortom een avond voor in de boeken.

Aangezien ik niet zo van het speechen ben, maar toch iedereen wil bedanken doe ik het maar even zo.

Allereerst een enorme shout out naar Wim en onze familie. Wim, mijn vertrouwde en geliefde thuis. De kinderen die me zo op de been hebben gehouden de hele periode. Onze ouders die altijd hebben klaargestaan. Niets was teveel, niets was te gek. Ik was altijd al blij met mijn lieve ouders en schoonouders, maar dit hele kankergedoe heeft ons nog dichter bij elkaar gebracht. Het is denk ik voor de mensen die dicht bij je staan nog veel moeilijker om ermee om te gaan omdat je machteloos staat. Je kunt alleen toekijken vanaf de zijlijn. Iedereen met zijn eigen gedachten en gevoelens, maar toch hebben we elkaar daarin gevonden en hebben we ons er met een lach en een traan kranig doorheen geslagen. En uiteraard heb ik het dan ook over onze broers en zussen! We gaan het komend weekend nog even goed afsluiten met een vreetfestijn!

Daarnaast ook een shout out naar al onze lieve vrienden. Ze zeggen altijd dat je in dit soort situaties pas leert wie je echte vrienden zijn. Nou jongens, jullie zijn allemaal glansrijk geslaagd! Soms was het in het begin wel eens lastig was, want tja wat zeg je nou tegen iemand die net gehoord heeft dat ze kanker heeft. Nou gewoon wat je normaal ook zegt. Jullie zijn allemaal gewoon normaal blijven doen en dat waardeer ik enorm. Tuurlijk vraag je hoe is het. Dat vraag je anders ook. En daarna weer over op de orde van de dag. Geen medelijden, maar grapjes en gezelligheid. Dat was dan ook precies wat ik nodig had. Gewoon normaal.

Jullie hebben ons weer enorm verrast met een weekendje weg/uitje naar keuze. Inclusief oppas. Ik ben wel heel benieuwd wie er een weekend op gaat passen haha. In principe werkt het net als met huisdieren. Geef ze eten en aandacht en je komt een heel eind. En gelukkig hebben wij hele lieve kinderen dus ik verwacht dus dat dat weekend het begin wordt van de babyboom.

Ook wil ik iedereen bedanken voor de enorme hoeveelheid kaartjes en bloemen die ik heb gehad. Kaartjes voor slechts nieuws, goed nieuws, zomaar even tussendoor. Echt heel erg leuk om te krijgen. Dan is die fysieke post toch wel heel leuk. Appjes zijn natuurlijk ook leuk, maar een rek vol kaartjes is zo lekker zichtbaar in de huiskamer. Inmiddels zijn ze verhuisd naar een doos op zolder, want ondanks dat het heel lief is, ben ik heel blij dat ik ze op heb kunnen ruimen.

En niet te vergeten een bedankje voor iedereen die mij via mijn blog, instagram of facebook hebben gevolgd. Voor de hartverwarmende en motiverende berichtjes onder de blogs en berichten. Het heeft mij echt overweldigd hoeveel mensen er zo betrokken zijn! Faith in humanity restored!

Ik ben vast nog van alles vergeten om te benoemen in deze shout out naar iedereen. Dus mocht je iets missen? Dat is gewoon de schuld van het fenomeen vergeetachtig chemo brein, ligt dus niet aan jou. Voel je dus vooral niet ondergewaardeerd.

Mocht je denken dat je nu van me af bent. Helaas! Jullie hebben me aangemoedigd om te blijven schrijven. Dus blijf je hier zo nu en dan een nieuwe blog vinden. Als je enkel ramptoerist bent wordt het langzaamaan wel saai hier.

Dus nogmaals, iedereen onwijs bedankt voor alles!

Liefs, Sanne

You may also like

2 reacties

  1. Wat super goed. Een mooie herinnering gemaakt als afsluiter van een heftige periode. Prachtig hoe positief en krachtig je dit gedaan hebt. Samen met je lieve familie en vrienden naast je. Xx Mariëlle

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *