Weer terug naar het “gewone” leven

Inmiddels is het 2 weken geleden dat we het fantastische nieuws hebben gehad. Er wordt mij regelmatig gevraagd of het goede nieuws al is ingedaald. Het antwoord daarop is nee. Het goede nieuws kan niet indalen, omdat het slechte nieuws van december eerst nog aan de beurt is.

Dat indalen wil nog niet echt goed lukken dus. Zeker niet nu alles weer “normaal” is. Hoe verleidelijk is het om van de afgelopen 8 maanden alle negatieve dingen te blokken en weer lekker verder te gaan met waar ik gebleven was. Doen we de kraamtijd gewoon even over tijdens de vakantie en ga ik gewoon lekker werken zoals je dat doet na je bevallingsverlof. Easy peasy lemon squeezy toch. Klinkt als een goed plan!

Kleine sidenote, want naast dat mijn lichaam moest herstellen van een bevalling, moet het ook nog even herstellen van kanker. Die bevalling merk ik niets meer van en ontzwangerd ben ik inmiddels ook. Maar die kanker. Tsja. Wat moet ik daar nou van verwachten…

Lichamelijk voel ik me eigenlijk wel fit. Ik heb gelukkig geen last van de alles slopende vermoeidheid die veel van mijn lotgenoten helaas wel kennen. Ik sport 2x per week en boek daarin vooruitgang. De kinderen kan ik met gemak 3 dagen in de week in mijn uppie thuis hebben (al zijn de dagen bij opa en oma en het kdv een verademing, maar dat is een luxepositie). Niks te klagen!

Het enige waar ik lichamelijk aan merk dat ik wel iets onder de leden heb gehad zijn mijn longen. Kids verkouden, de huiszeehond present! 2 trappen op rennen, een professioneel telefoonhijger zou daar nog wat van kunnen leren. Maar goed, dit is een kwaaltje dat misschien nog wegtrekt en mij niet belemmert in mijn dagelijks leven. Ondanks dat ik moeilijk stil kan zitten, vind ik een excuusje om letterlijk minder hard te rennen niet zo erg.

Psychisch gaat het tot nu toe ook prima. (Nog) geen mental breakdowns. De beelden van de scan zitten nog vers in mijn geheugen dus voor nu maak ik mij even geen zorgen om kanker. Ik hoef me sowieso geen zorgen te maken en ben over het algemeen vrolijk gestemd. Behalve als Joris ’s nachts ineens wakker wordt. Momster in tha house. Niemand komt tussen mij en mijn nachtrust. Zelfs niet mijn eigen kinderen. Word ik niet bepaald gezellig van. En weetje, het voelt dus echt goed dat ik me hier nu druk om kan maken. Niet meer druk maken over overleven voor mijn mannen, maar over mijn voorbeeldige baby die al maanden doorslaapt en 1 nacht spookt. Sorry lieve moeders die jarenlang geteisterd worden door gebroken nachten. Respect. Diep, diep, diep respect.

Het gekke is toch dat ik nu moet wennen dat ik mijn oude leventje weer op kan pakken. Voor mijn gevoel heb ik de afgelopen maanden 8 in een soort tijdscapsule gezeten. De hele wereld om mij heen is doorgegaan, maar ik heb stilgestaan. Wat vanzelfsprekend was, is dat niet altijd meer. Gewoon gaan werken. Gewoon nog een opleiding willen gaan doen. Gewoon een vakantie plannen voor volgend jaar. Ik ben heel snel gewend geraakt aan het korte termijn denken. Even een plankje schuren, check, en een nieuw klein doel verzinnen. Nu kan ik weer vooruit plannen, maar ik doe het toch niet. Het zal vast een proces zijn waarin de buitenwereld steeds minder groot zal lijken en ik weer zonder al teveel gedachten kan denken; plannen we dat toch voor volgend jaar.

Voor nu ga ik op de korte termijn lekker vakantie vieren en ga ik vanaf oktober weer rustig aan beginnen met werken. Alles op zijn tijd. Voor ik het weet ligt er weer een vijfjarenplan op tafel.

Liefs, Sanne

You may also like

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *