Kankervrij!!!!

Yes, yes, yes! Het bericht waar we heel 2019 naartoe hebben geleefd. Ik durfde er niet op te hopen, maar gelukkig wees de scan uit dat het wel degelijk waar was. De kanker is weg! Ook het laatste stukje dat zat te etteren is verdwenen.

De angst dat het niet weg zou zijn was alles overheersend. Gelukkig heb ik me er lange tijd voor af kunnen sluiten door veel leuke dingen te doen en bezig te zijn, maar de gehele maandag en dinsdagochtend lukte dit echt niet meer. Ik merkte aan alles dat de stress in iedere vezel van mijn lichaam zat. Gelukkig hadden we dinsdag al om half 10 de afspraak bij de arts.

Ik ben nog nooit zo nerveus geweest. Toen de arts ons binnenriep heb ik een hele analyse op hem losgelaten. Lacht hij, kijkt hij bezorgd, loopt hij snel of langzaam, klamme handjes of niet, ruikt hij misschien een beetje vreemd. Aan alles heb ik geprobeerd om te kunnen peilen of het goed of slecht nieuws zou zijn. Natuurlijk kon dat niet en was er niets aan zijn gezicht af te lezen. Nog heeeeeel even geduld dus. Natuurlijk begreep de arts ook dat we niet over koetjes en kalfjes wilden praten en kwam direct terzake. Hij had goed nieuws. De scan was goed!

En daar was de ontlading… Tranen van geluk ditmaal. Deze uitslag was weer zo bepalend voor de rest van ons leven. Maar nu was hij goed! We kunnen weer verder. Vooruit kijken en toekomstplannen maken. Weer verder met het idee dat we samen oud gaan worden en ik mijn jongens gewoon op kan zien groeien. En natuurlijk weet je nooit of dat ook echt zo gaat zijn, want misschien lig ik morgen wel onder een bus en is het ook klaar. Maar zonder kanker is de kans dat je oud wordt toch echt wel een stuk groter dan met.

Het liefst zou ik nooit meer in het ziekenhuis komen. Maar ping ping ping here is the lucky winner voor het levenslange abonnementje op het ziekenhuis. Had liever de efteling gehad, maar die waren op. Omdat er altijd een (hele kleine) kans op recidive is, blijf ik onder controle. De kans op het terugkomen van hodgkin neemt gelukkig met de jaren af en daarmee de controles ook. Maar gezien het hogere risico op het ontstaan van een andere vorm van kanker en de bijwerkingen op lange termijn mag ik levenslang ieder jaar op controle komen. Dus de komende 75 jaar zijn ze nog niet van me af. Dat ze maar weten waar ze aan zijn begonnen.

Als korte termijn cadeautje heb ik er een te traag werkende schildklier aan overgehouden. Dus mocht je denken, jeetje, die Sanne is wel een beetje zwaar geworden. Dat komt dus niet door die dagelijkse zak chips he, dat begrijp je wel.

Daar komt het natuurlijk wel door, want ik heb er gewoon pillen voor gekregen. Dus trap er vooral niet in. Ik begreep trouwens van de arts dat het schildklierhormoon uit die pillen dus ook in dubieuze belgische dieetpillen zat om lekker snel af te vallen. Dus ik zal nog even een extra herhaalreceptje vragen om een handeltje te starten. Vast legaal.

Ik vlieg weer even verder op mijn roze wolk tot het gewone leven weer begint! Ajuu.

Liefs, Sanne

You may also like

3 reacties

  1. Lieve Sanne wat gunt iedereen je dit! Je bent geweldig! En gefeliciteerd met het goede nieuws. Nu heerlijk genieten van alles om je heen.
    De wereld is vast een stuk mooier om je heen geworden! Een hele dikke knuffel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *