Soms eens een kutdag

Er zijn alweer 5 weken voorbij sinds de laatste bestraling. Nog 3 te gaan voor de uitslag! De weken vliegen ongemerkt voorbij. Het voelt alsof de laatste bestraling vorige week was in plaats van ruim een maand geleden. Dat is een goed teken, want dat betekent dat ik de dagen goed doorkom en het over het algemeen nog naar mijn zin heb.

Natuurlijk zitten er dagen tussen dat ik wat minder gezellig ben of ik alles wat minder gezellig vind. Maar dat heeft iedereen, dus dat is niets geks of bijzonders. En in de afgelopen 5 weken heb ik maar 1 dag gehad dat het echt bijzonder kut was. Dat was op 5 juli, de dag dat we in de “normale situatie” waren gaan trouwen.

Mocht je ervan overtuigd zijn dat bij mij altijd het zonnetje schijnt. Dat ik dagelijks zingend met een picknickmandje aan de arm door de wereld huppel met die altijd maar super schattige kids van me. Dat ik regenboogjes poep en glitterpufjes laat. Dat alles me aan komt waaien en ik nergens moeite voor hoef te doen. Stop dan nu met lezen voordat het te laat is. Blijf vooral overtuigd!

Ik heb getwijfeld of ik dit wel online zou zetten, maar toen ik de blog begon heb ik me voorgenomen dat ik eerlijk zou zijn over alles wat komt kijken bij het ziek zijn, en kutdagen zijn hier ook een onderdeel van. Ik heb het concept op 5 juli geschreven, maar niet gepubliceerd omdat ik het te negatief vond. Daarnaast was de grootste woede weer over toen ik klaar was met schrijven en de kinderen weer thuis kwamen. Alle reden om het snel achter me te laten en door te gaan. Maar ik wil het nu toch delen omdat het er nu eenmaal bij hoort en ik niet de illusie wil wekken dat alles altijd maar koek en ei is. Hieronder dus het ongecensureerde stukje dat ik die dag schreef.

Boos. Ik ben boos. Boos op de hele wereld. Boos op voorbijgangers omdat ze ademen. Boos op de kat omdat hij voorbij loopt. Boos op de was omdat hij zichzelf niet vouwt. Boos op de zon omdat hij schijnt. Boos op de kruimels op de vloer. Maar bovenal ben ik boos op mezelf, want waarom laat ik mezelf hier zo in meeslepen. Weet je waarom? Omdat alles gewoon kut is. Vandaag heeft mijn positiviteit ook even kanker en is ‘ie daarom even uit de running.

Vandaag was de dag dat we eigenlijk zouden gaan trouwen. Het was een prachtige dag geweest! Perfect weer voor een leuk feestje. Maar in plaats daarvan zit ik al de hele dag in mijn sportkleren op de bank te janken en te schelden op alles en iedereen (En nee, ik ben ook niet gaan sporten, dus zelfs mijn sportkleren heb ik voor niets aangetrokken). Het liefst zou ik gewoon naar iedereen die langsloopt en naar binnen kijkt mijn middelvinger opsteken. Waar ik al helemaal de kriebels van krijg op dit moment zijn facebook en instagram. Flikker op met je perfecte instaleven. Met je blije smoel op een terras, op vakantie of wat voor leuks je aan het doen bent. Of weet je, anders gaat iedereen toch lekker trouwen binnenkort. Iedereen behalve wij. Want daar moest die klote kanker weer een stokje tussen steken. I know, mijn tijd komt vanzelf en dan rocken we gewoon the shit out of alles en iedereen. Maar toch had ik daar vandaag willen staan. Met mijn allerliefste mannen, een prachtige jurk, lange haren en iedereen die me lief is.

Vandaag geef ik gewoon even toe aan het verdriet en de machteloosheid. Ik kan ook niet anders. Het moet er gewoon even uit. Als iemand ook maar 1 seconde te lang naar me kijkt begin ik al te huilen. Dus het heeft ook geen zin om er tegen te vechten. Dat is een onbegonnen strijd. Vooral laten gaan dus..

Kort maar krachtig, niet? Het was gewoon zoals ik me voelde. Verdrietig en vol zelfmedelijden. De hele wereld kon barsten wat mij betreft. Achteraf was het eigenlijk best lekker om een dag in mijn uppie thuis te zitten en mezelf heel zielig te vinden. Sindsdien heb ik me niet meer negatief gevoeld en lijkt het ook alsof het bewust naar 6 augustus uitleven is afgenomen. Tuurlijk denk ik er regelmatig aan. Maar ik heb niet meer de neiging om een afstreepkalender te maken.

De social media heb ik natuurlijk ook niet achter me gelaten. Veel te leuk om mee te doen aan het delen van leuke momenten. Niemand zit echt te wachten op jankfoto’s op instagram. En over het algemeen krijg je ook niet je knapste selfies met een jankhoofd. Uiteraard moet je vooral doen waar je je goed bij voelt, maar ik zal jullie er niet mee opzadelen. Mochten er mensen zijn die zich aangesproken voelen, neem het vooral niet persoonlijk op. Ik was gewoon een onredelijke jankzilla die dag. Ik gun iedereen het beste, leukste, fijnste, gezondste en langste leven.

Liefs, Sanne

You may also like

5 reacties

  1. Nou Sanne heel erg heftig allemaal maar ik gun en hoop dat jij (= jullie )het nieuws zullen krijgen wat je wilt krijgen en dat je die vreselijke ziekte hebt verslagen en dat je dan weer verder kan met je leven . Gr Arie de Bruijn

  2. Je bent een kanjer! Ik zou zo een boek van je kopen, je bent een rasverteller.
    Veel liefs ♥️ ook voor je familie
    In mijn gedachten

  3. Je doet het echt goed Sanne! Wat het is gewoon een K..ziekte. Jij hebt er keihard voor gevochten, een strijd die je niemand gunt. Jij mag je zo kut voelen, want het heeft je plannen overhoop gegooid. Dus… af en toe effe kankeren en lekker janken, mag! En is heel begrijpelijk. Warme groet Cecylia

    Quote: Je weet pas hoe sterk je bent, als sterk zijn de enige keuze is die je hebt..

  4. Wat een K…ziekte en wat een onzekerheid tot de uitslag van 6 augustus.

    Wat kan je het ontzettend mooi opschrijven, Kippenvel en tranen in m’n ogen.

    Heel veel sterkte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *