Tussen hoop en vrees

De laatste bestraling is inmiddels alweer 3 weken geleden. Het lukt me tot nu toe aardig om mezelf af te leiden, maar toch betrap ik mezelf er op dat ik veel met de uitslag van de scan bezig ben.

Ik weet inmiddels wel hoelang ik nog moet wachten. Lang….. heeeeeeeel lang… om precies te zijn: nog 5 weken en 1 dag. Op 1 augustus moet ik bloedprikken en mag ik me weer melden bij de afdeling nucleaire geneeskunde voor de PET scan. Dat is allemaal niet zo spannend aangezien dit de 3e PET scan wordt in een half jaar tijd. Gelukkig mag ik ’s morgens vroeg en hoef ik niet zo lang nuchter te blijven. En dan is het op 6 augustus de dag des oordeels.

Het voelt heel dubbel. Aan de ene kant kan het niet snel genoeg 6 augustus zijn, maar aan de andere kant ben ik heel bang voor de uitslag en mag het nog een eeuwigheid duren want dan kan ik zeker weten nog even leuke dingen doen zonder ziekenhuisbezoekjes.

Natuurlijk wint mijn ongeduld het van mijn wil om mijn kop in het zand te steken. Je zou zeggen dat mijn geduld inmiddels wel wat meer getraind is en dat ik er misschien zelfs van geleerd zou hebben. Ik kan je vertellen, dat is dus niet zo. Het is gewoon een hardnekkige karaktertrek en chemo werkt helaas niet tegen vervelende karaktertrekken. Anders ken ik nog wel mensen die wat chemo kunnen gebruiken.

Wat ik wel geleerd heb in het afgelopen half jaar is bewuster genieten van kleine dingen. Het is niet mijn intentie geweest om me hier meer bewust van te worden, maar dit gaat vanzelf. Een groot cliché verhaal natuurlijk, maar sorry jongens, het is nu eenmaal zo.

Genieten van de kinderen bijvoorbeeld deed ik natuurlijk wel, maar dingen worden snel vanzelfsprekend. Pas stond ik de vaatwasser uit te ruimen. Guus was al zingend aan het kleuren en Joris lag op de grond te kirren van plezier terwijl hij de afstandsbediening verzoop in kwijl. Normaal zou ik even snel denken ah lief, en weer door. Nu voelde dit echt als een klein cadeautje. Ondanks dat het een hele normale dag was voelde ik me op dat moment zo blij en gelukkig. Blij dat ik dit mee mag maken, dat ik die gasten gewoon op kan zien groeien en dat ze zich zo goed ontwikkelen. Dat hun bedje bij ons in huis staat en ze alle kansen krijgen om zichzelf te zijn en te kunnen worden wie ze willen zijn. Lekker even emo-mommen. 3 seconden later fladderen mijn gedachten alweer de hele andere kant op en bedenk ik me dat het echt heel kut moet zijn om dood te gaan terwijl je een liedje van piet piraat in je hoofd hebt. Alsof deze dan tot in de eeuwigheid nagalmt.

Dit is wel typerend voor mijn gedachten. Zeker op dit moment. Deze gaan van hot naar her en weer terug. Maar toch zijn er 3 gedachtes die overheersen en steeds terugkomen:

  1. Ik ben er heilig van overtuigd dat 6 augustus een feestdag gaat worden en dat ik maar vast moet reserveren bij de sushitent.
  2. Ik kan er nooit zo makkelijker vanaf gekomen zijn. Er zal wel weer niets veranderd zijn. Er is nog altijd activiteit te zien op de scan, ze kunnen er operatief niet bij voor een biopt dus ik kan maanden gaan wachten op het bericht dat het toch nog een restje hodgkin blijkt te zitten. Daarna weer van vooraf beginnen en erger.
  3. Er is nog activiteit op de scan, maar ze kunnen er operatief wel bij waardoor ze een biopt kunnen nemen. Daaruit blijkt dat we ons zorgen maken om niets.

Dit is een beknopte weergave van mijn gedachten, want in mijn hoofd escaleren deze scenario’s regelmatig. Dit kan in zeer negatieve, maar ook super positieve zin. Nu ik de data van de scan en de uitslag heb is het gelukkig wel rustiger in mijn hoofd, maar af en toe zou het best fijn zijn als er een uit knop op mijn gedachten zat.

Ik denk dat ik dit de zwaarste periode vind van het hele ziek zijn. Ik hou graag controle over de situatie en van duidelijkheid. Wat het antwoord dan ook mag zijn. Dan weet ik dat tenminste en weet ik hoe de komende tijd eruit gaat zien. Want ik hou ook heel erg van plannen. Vraag anders maar eens aan Wim naar dat verhaal over dat meisje dat in de auto moest huilen omdat ze haar agenda vergeten was. Jep.. that’s me! Dit is inmiddels al enkele jaren terug, maar mijn auti modus zit dik ingebakken dus laat het toch maar snel 6 augustus zijn! Kan ik mijn agenda er weer bijpakken.

Liefs, Sanne

You may also like

1 reactie

  1. Lieve SuperSanne,
    Ik ben ook “geweest” waar jij nu bent en je beschrijft het precies zoals het is als je in zo’n situatie zit. Ik ben er door geraakt, voel met je mee en ga héél hard voor je duimen.
    Hanny
    p.s. ooit aan gedacht om schrijfster te worden? Je omschrijft alles heel pakkend en het voelt als een voorrecht om even dat kijkje in jouw leven te mogen nemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *