Haargroei na chemo: 2 weken onderweg

Iets dat ik zelf erg gemist heb tijdens mijn traject is informatie over haargroei na chemo. Er is genoeg algemene informatie te vinden. Zo kan het donkerder of grijs terugkomen, en loop je het risico om een weelderige bos chemokrullen te krijgen. Maar hoe dat hele teruggroei proces eruit ziet? daar is weinig over te vinden. Daar wil ik verandering in brengen!

Ik wil de komende tijd dus regelmatig een update schrijven over hoe mijn haar groeit. Uiteraard met foto’s!

Hierbij gaan we even 2 weken terug in de tijd, naar de situatie 2 weken na de laatste chemo. Dit is het punt dat de chemo redelijk uitgewerkt was en ik weer stoppels begon te zien tussen het fluis wat ik nog op mijn hoofd had staan. Die stoppels waren erg goed zoeken, maar na de chemo begin je langzaamaan iedere dag de haren uit je hoofd te staren. Wel op de goede manier. Want voor de uitval was staren niet nodig. Ging vanzelf.

Ik ben niet helemaal kaal geworden. Er was bijzonder weinig over, maar standje biljartbal heb ik niet gehaald. Mijn wimpers en wenkbrauwen heb ik gelukkig wel gehouden.

Nu hier het resultaat van mijn bosje kuikenpluis, 2 weken na de laatste chemo.

Zoals je ziet was ik niet echt kaal. Het haar dat bleef staan groeide ook, maar wel heel erg langzaam. Ik ben tussendoor ook niet meer met de tondeuse in de weer geweest, dus het had al wel een beetje lengte. Op mijn achterhoofd is het voller dan bovenop. Fun fact: het haar op mijn kruin groeit als een idioot terwijl de rest achterblijft. Het haar dat daar is gebleven is merkbaar langer dan de rest.

Voor mij nog geen koppie om zo mee over straat te gaan, maar tijdens onze vakantie op centerparcs heb ik daar toch even schijt aan gehad. Want het zwembad met alle glijbanen is half zo leuk niet als je continu bezig bent je hoofd boven water te houden. Dag 1 had ik nog niet de moed gevonden om zonder doek te gaan zwemmen. Eenmaal in het zwembad zag ik allerlei mensen lopen. Hele dikke, hele dunne, mensen met enorme tattoo’s, littekens, mensen met een dienblad vol frikandellen, noem maar op. Zo heeft iedereen wel iets waar je naar kunt staren.

De volgende dag ben ik dan ook zonder hoofddoek gaan zwemmen. Mensen kijken toch wel. Ik kijk tenslotte ook. En dat geeft niets! De eerste 5 minuten voelen vreemd. Je voelt dat je wordt bekeken en vraagt je af wat mensen zullen denken. Maar als ik dan naar Guus kijk die het onwijs naar zijn zin heeft en we vervolgens ongegeneerd kunnen spetteren met water, zijn die starende mensen zo vergeten.

Kale koppen, niet te stoppen!

Tot de volgende update!

Liefs, Sanne

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *