Terug naar het begin

De vrijdag voor kerst besluit ik, na enig aandringen van Wim, een afspraak te maken bij de huisarts voor de opgezwollen lymfeklieren in mijn hals. Ik ga er naartoe met het idee dat ik binnen 5 minuten weer buiten sta met een “het zal wel een griepje zijn. Als het over 2 weken nog niet weg is dan moet je maar terugkomen”. Dat loopt even anders. De huisarts vindt de klieren indrukwekkend en wil dit verder laten onderzoeken. Dat was niet de reactie waar ik op gerekend en al helemaal niet gehoopt had. Wanneer de huisarts iets indrukwekkend vindt, is dit over het algemeen geen goed teken. Er wordt gelijk een afspraak in het ziekenhuis voor een echo en een punctie geregeld. De dag na kerst kan ik terecht. In de tussentijd probeer ik mij niet teveel zorgen te maken, maar dit lukt niet altijd. Toch kan ik mezelf al snel van het zwartste scenario afleiden met oorzaken die allemaal wat onschuldiger zijn. Als je zelf dokter gaat spelen op google heb je tenslotte al snel kanker of moet je met gillende sirenes naar het ziekenhuis en ben je volgende week zeker dood.

De punctie heeft plaatsgevonden en ik ga redelijk opgelucht naar huis. De arts die de punctie uitvoerde gaf aan dat het echt allerlei oorzaken kon hebben. Een virus, bacterie of ontsteking en anders dan is het goed om het ergste in ieder geval uit te kunnen sluiten. De volgende dag ga ik voor het weekend toch nog maar even langs de huisarts want ik had het wat benauwd en wat pijn op de rug. Daar komt toch dat griepje om de hoek kijken denk ik nog. De huisarts was alleen niet zo relaxt toen ik mij kwam melden met deze klachten. Ze maakte zich al zorgen om de punctie en nu dit er ook nog bij. Ze gaf aan heel bang te zijn dat het iets kwaadaardigs was. Zit je dan, bij de huisarts met je baby van 4 weken oud op schoot. Dit kan niet, niet op deze leeftijd, niet met 2 jonge kinderen. Gewoon niet. Nee, echt niet!

Daar stapten we in de achtbaan. Gelijk doorgestuurd naar het ziekenhuis want dit moest en zou diezelfde dag nog uitgezocht worden. Naast dat de huisarts bang was dat het kwaadaardig was, moest er ook uitgesloten worden dat de benauwdheid werd veroorzaakt door een longembolie. Wim gebeld en in de auto naar de spoedeisende hulp. Niet omdat het direct levensbedreigend was, maar omdat ze vanuit daar snel alle onderzoeken die nodig zijn in kunnen zetten. Aan de monitors, bloed afnemen, longfoto maken en door de CT scan. Ondertussen bellen ze flink achter de uitslagen van de punctie aan.

De arts komt binnenlopen en komt bij ons zitten. Ze heeft de uitslag van de foto, de scan en de punctie. Het is slecht nieuws. Een definitieve diagnose mag en kan nog niet gesteld worden, maar het is zeer waarschijnlijk Hodgkin. Oftewel: lymfeklierkanker. Op dat moment zakt de grond onder onze voeten vandaan. Het donkerste scenario dat we geprobeerd hebben uit ons hoofd te relativeren is niet meer weg te kletsen. Dit is de de keiharde realiteit. Het is niet te bevatten. Onwerkelijk en ongelooflijk. Ik ben altijd gezond geweest, hartstikke jong, net bevallen en voel me super fit. Dit kan niet over mij gaan. Toch is het zo. De klieren in mijn hals liegen er niet om en in het ziekenhuis maken ze geen grappen.

Alles wordt geregeld om zo snel mogelijk een definitieve diagnose te hebben. Er wordt direct een biopt afgenomen om meer weefsel te verzamelen, er wordt een PET scan gepland en een afspraak bij de hematoloog. Doordat dit allemaal zo snel in gang wordt gezet, kunnen we de week daarop tijdens het gesprek bij de hematoloog al een diagnose en behandelplan verwachten. Met een lijst met afspraken op zak kunnen we naar huis om het slechte nieuws daar te vertellen. Iedereen is er kapot van.

Het nieuws moet indalen. Dit kan niet over mij gaan toch. Alsof ik helemaal van het padje ben en eens even goed naar mijn bovenkamer moet laten kijken. Dit soort fake news ga je toch niet aan iedereen zitten vertellen. Ik moet echt gek geworden zijn. Helaas is er niemand die mij en de mensen om mij heen wakker komt schudden uit deze bijzonder nare droom.

Stukje bij beetje voelt het steeds echter en begin ik mij te realiseren dat het wel mijn verhaal is. Het is echt waar en ik heb er mee te dealen. Ik heb kanker. Ik dacht altijd dat je het wel zou merken als je ziek zou zijn, maar niets is minder waar. Ik voel me hartstikke fit en gezond en dat maakt het ook zo onwerkelijk.

8 januari, de dag des oordeels. We hebben ons een beetje ingelezen over hodgkin en gaan voorbereid met een boekwerk aan vragen het gesprek aan met de hematoloog. De diagnose is met 95% zekerheid hodgkin. Het zit in de hals en achter mijn borstbeen. Dit betekent stadium 2 en aangezien ik wel wat bijverschijnselen heb val ik in de unfavorable groep. Binnen het grote slechte nieuws, is dit super goed nieuws! Het is namelijk binnen de perken gebleven en daarmee goed te behandelen. Meer dan 90% geneest en we gaan er maar even vanuit dat ook ik onder deze overgrote meerderheid val.

Om te genezen zal ik 4 chemokuren moeten ondergaan van ieder 2 giften. 8x aan de kuur in totaal. Nu ontvang ik liever giften in een andere vorm, maar goed, deze maakt de kanker dood dus we gaan er voor. Tussendoor diverse scans om te kijken of het plan werkt en ter afronding nog ongeveer 15 bestralingen. Dit alles zal ongeveer een half jaar in beslag nemen.

Het wordt dus hoe dan ook een pittig half jaar, maar we blijven positief. Ik ben al lang blij dat het te behandelen en te genezen is zodat ik mijn jongens gewoon op kan zien groeien en ik als het goed is nog een heel leven voor me heb.

Op deze blog zal ik zo nu en dan een update plaatsen om jullie een beetje op de hoogte te houden.

Schroom vooral niet om mij te benaderen of vragen te stellen. Ik ben nog steeds dezelfde Sanne en bijt nog steeds niet.

We gaan ervoor!

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *