De chemo’s zijn achter de rug!

Yes! Eindelijk is het zo ver.  8 van de 8 chemo’s gehad. Het deel waar ik het meest tegenop heb gezien zit er op. Afgelopen woensdag was het tijd voor de laatste chemo. ’s Morgens vroeg al aan de paracetamol om de laatste keer hopelijk wat minder rillerig te laten verlopen. Het voelde wel onwerkelijk om voor de laatste keer de anti-misselijkheidspillen te nemen en voor de laatste keer naar de dagbehandeling oncologie te gaan. Ondanks dat het maar 8 keer was, is het in deze korte tijd toch een vast onderdeel in mijn dagelijks leven geworden. Je leeft tenslotte van chemo naar chemo en in de tussentijd tel je de goede dagen. Dat dit na woensdag niet meer hoefde voelde wel gek.

Het inlopen van de chemo liep zoals altijd weer soepel dus rond 11 uur konden we weer naar huis. Toen alle zakjes leeg waren was het tijd om de PICC lijn te verwijderen en daarna kon ik gaan. De verpleegkundigen die in de buurt waren heb ik nog net een hand gegeven.Ik voelde zo’n enorme drang om deze deur letterlijk achter me dicht te trekken en dit hoofdstuk af te sluiten, dat ik ongeveer naar buiten ben gesprint. Normaal zou ik alle verpleegkundigen bedanken en een handje geven, maar in dit geval had de deur naar buiten een dusdanige aantrekkingskracht  dat mijn sociale vaardigheden mij even in de steek lieten. Ik stuur nog wel een bedank kaartje met uitleg. Ze maken dit vast vaker mee.

Snel naar buiten dus! Om te vieren dat het klaar was gingen we lekker even maccen. Een zeer verstandige keuze om wat slappe zoute friet, een met antibiotica volgespoten plofkip en een milkshake erin te proppen. Mijn lichaam had het vast nog niet druk genoeg met het verwerken van chemicaliën. Ach, het smaakte goed en we hadden wat te vieren. Of het er achterstevoren weer uit zou komen was een zorg voor later.

Ik ben zo ontzettend blij dat dit deel achter de rug is. Niet meer vooraf weten dat je je klote gaat voelen en weer op moet krabbelen. Geen lichaam vol chemo. Niet meer nadenken over korte mouwen omdat de picc lijn dan te zien is, of douchen met een hoes om mijn arm. Mijn haar dat weer kan gaan groeien. En ondanks dat ik hier oprecht blij mee ben, is met deze blijdschap ook gelijk onzekerheid meegekomen. Nu is het gedeelte van de chemo’s voorbij, maar is de kanker wel echt weg? Is het wel de laatste chemo? Is er geen minuscuul celletje overgebleven dat opnieuw onrust gaat stoken? Dit is slechts een kleine greep uit de lelijke vragen welke het stemmetje in mijn achterhoofd opsomt.

Gelukkig krijg ik maandag een nieuwe PET scan die dinsdag antwoord gaat geven op de grootste vraag. Dan hoor ik of de kanker weg is en de bestraling puur preventief zal zijn. Natuurlijk zal de onzekerheid hier niet mee weg zijn. Ondanks dat mijn lichaam 24 jaar lang gezond is geweest en twee prachtige kinderen op de wereld heeft gezet, heeft het me in korte tijd ook behoorlijk verraden. En vertrouwen na verraad is in alle gevallen best wel een dingetje. Tijd heelt alle wonden zeggen ze, daar ga ik dan ook maar vanuit.

Voor nu doe ik in ieder geval lekker wat ik wil, tel ik mijn zegeningen en ben ik bovenal een gelukkig mens. Ik denk dat ik maar ga solliciteren bij de xenos. Ik heb momenteel nogal veel inspiratie voor cliche quotes op steigerhouten woonaccesoires.

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *