Het kan niet snel genoeg gaan

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een blog geschreven heb. Het ging namelijk zo zijn gangetje en daarmee ontbrak ook de inspiratie om een stukje te schrijven.

Inmiddels de 7e chemo achter de rug en dat betekent NOG MAAR 1 TE GAAN!! Tijdens de chemo afgelopen woensdag kwamen ze met de tip (in de categorie beter laat dan nooit) om paracetamol te nemen tegen het rillen en de grieperige klachten. Ondanks dat ik alsnog vrij ziek was die dag kon ik mij redden met slechts 1 deken en een kruik. De paracetamol was dus goed voor het wegnemen van 2 dekens. Dat gaan we de volgende keer dus gewoon weer doen.

Van de chemo ben ik inmiddels weer aardig opgeknapt. Helaas is er wel een flinke verkoudheid blijven plakken dus ik leef al 2 dagen op neusspray en paracetamol. Het was natuurlijk ook wel te verwachten dat ik met mijn verminderde weerstand onmogelijk tussen alle koutjes en griepjes door kon fietsen. Uiteraard hoopte ik dat wel en leek het ook best aardig te lukken, maar nee, ik moet er aan geloven dat ik wederom niet bij de uitzonderingen hoor. Toen ik gisteren in de spiegel keek zag ik er ook echt belabberd uit. Ik zei tegen Wim dat ik er nog nooit zo “kankerig” uit heb gezien. Dit was voor mij de verwachting van hoe ik er uit zou gaan zien tijdens dit hele circus. Toch nog een meevallertje dat ik dubbel ziek moet zijn voor deze look.

weinig kleur, weinig wenkbrauwen, dikke ogen en veel snot. (mijn dwergenduim kan hier niets aan doen. Die is altijd zo)

Waar ik steeds meer tegenaan begin te lopen is dat meneer Pavlov geen onzin verkocht. Waar zijn honden begonnen te kwijlen bij het horen van een belletje, begin ik al bijna te kotsen bij het horen van het woord chemo. Mijn lichaam legt per direct een knoop in mijn maag bij alles wat met chemo te maken heeft. Al is het een foto van de dagbehandeling op de website van het ziekenhuis. Maar er is een foto waarbij dit helemaal erg is. Dat is een foto van mijn bijna lege zakje doxorubicine. De foto zelf stelt helemaal niets voor, maar de weerzin die dit bij mij oproept is enorm. Dus mocht je me ooit willen uithoren of martelen. Neem deze foto. Ik vertel je alles.

de foto heb ik als aller allerlaatst toegevoegd.En gelijk verwijderd van mijn telefoon. Blegh..

Nu het einde van de chemo’s nadert kan het me niet snel genoeg gaan. Nog liever gisteren dan vandaag krijg ik die laatste chemo. Helaas moet ik nog even geduld hebben tot 24 april. Dan kan de vlag uit! Daarna moet ik nog wel bestraald worden, maar daar zie ik niet zo tegenop. Daar wordt je als het goed is niet zo ziek, zwak en misselijk van.

Ik merk dat ik enorm uitleef naar het moment dat ik de stempel beter krijg. Alsof alles dan klaar en vergeten is en ik weer normaal kan doen. In mijn hoofd ben ik vanaf het moment dat ik “beter” ben weer volledig aan het werk en leef ik mijn gewone leventje weer met energie voor tien. Dat dit beeld niet realistisch is besef ik mij ook heel goed. Maar dat willen en kunnen gaat denk ik nog voor flink wat strijd zorgen. Ik wil namelijk alles, maar ik zal goed naar mijn lichaam moeten gaan luisteren wat ik daadwerkelijk kan. Er zullen nog wel wat grenzen overschreden gaan worden en stapjes teruggezet moeten worden ben ik bang. Natuurlijk hoop ik dat ik geen restverschijnselen overhoud en dat ik snel de oude weer ben. Dat hoopt iedereen. De cijfers wijzen helaas toch iets anders uit. Ik probeer mezelf er regelmatig aan te herinneren dat ik rustig alles weer op moet gaan bouwen en niet moet verwachten dat het leven hetzelfde wordt. Door dit te doen hoop ik mijn valkuil iets minder diep te maken voor als ik er straks vol levensvreugde keihard in ga springen.

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *